ಹತ್ತನೇ ಕ್ಲಾಸಿನ ಹುಡುಗಿಯರು

       ಅವರು ಇರುವುದೇ ಹಾಗೆ. ಏನೋ ಧಿಮಾಕು, ನಾವೀಗ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ಅಂತ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಗುರುಗಳೆಂದರೆ ಲೆಕ್ಕವೇ ಇಲ್ಲ. "ಇವರೇನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಬದನೆಕಾಯಿ!" ಎಂದು ಕಡೆಗಣ್ಣಿನಿಂದ ತಾತ್ಸಾರದ ನೋಟವೊಂದನ್ನು ಒಗೆದು, ಧಪಧಪ ಕಾಲು ಬಡಿಯುತ್ತಾ ಹೋದವರು, ಹೊಸ್ತಿಲ ಹೊರಗೆ ಬಿದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಕಾಲಿಗೆ ಗೆಜ್ಜೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವರಂತೆ, ಕೊರಳಲ್ಲಿ ಕೋಗಿಲೆಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡವರಂತೆ, ನವಿಲಿನ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. ಶಾಲೆಯ ಯುನಿಫಾರ್ಮ್ಗಿಡ್ಡವಾಗಿ (ಅಂದರೆ ಇವರು ಎತ್ತರೆತ್ತರ ಬೆಳೆದು) ಮೊಣಕಾಲಮೇಲ್ಬಂದು ನೋಡುಗರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮುಜುಗರ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ರಸದೌತಣ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಏನೋ ಉಡಾಫೆ.  ಇವರ ಪಾಲಕರೂ ಅಷ್ಟೇ ಜುಗ್ಗರು. ಕಡೇ ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ಕರ್ಟ್ಹೊಲಿಸಿ ದುಡ್ಡು ದಂಡ ಮಾಡುವುದೇಕೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರಂತೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಶಾಲೆಯ ಹೆಡ್ಮಾಸ್ತರು ಏನಾದರೂ ಅದರ ಸುದ್ದಿ ತೆಗೆದರೋ ಮುಗಿದೇಹೋಯ್ತು, "ಇವರಿಗೇನು ತಿಳಿಯುತ್ತೇ, ಮುದಿಗೂಬೆಯಷ್ಟು ವಯಸ್ಸಾದರೂ ಇಂಥ ಕಮೆಂಟ್ಮಾಡುವುದು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಅವರ ಜನ್ಮ ಜಾಲಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ತಾವು ಮಾತ್ರ ಹೀಗೆ ಬಿಳಿ ಚರ್ಮ ತೋರಿಸುವ ಗಿಡ್ಡ ಸ್ಕರ್ಟಗಳನ್ನು ಹಾಕುವುದೇ ಸರಿ ಎಂಬ ಧೋರಣೆಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತ,  ಮನೆ-ಶಾಲೆಗಳೆರಡರಲ್ಲೂ ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚುತ್ತಾರೆ.

        ಇದು ಹೀಗೇ ಯಾವಾಗಿನಿಂದಲೂ ನಡೆದುಬಂದಿದೆ. ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೂ ನಾನು ಹತ್ತನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೂ. ನಾನೇನೋ ಆಗ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ತಕ್ಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕಾಣದೇ ಯಾವಾಗಲೂ ಮುಂದಿನ ಬೆಂಚೇ ಕಾಯಮ್ಮಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಟೀಚರಗಳ ಹದ್ದಿನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅತೀ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಕೂರಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹಿಂದಿನ ಬೆಂಚಿನ ಹುಡುಗಿಯರಿಗಿದ್ದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನಮ್ಮಂಥ ಗಿಡ್ಡ ಹುಡುಗಿಯರಿಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರೋ ಎತ್ತರ,  ದಪ್ಪ ಬೆಳೆದ ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗಿರಂತೆ ಕಾಣುವಂಥವರು. ನಮ್ಮದೇನು,  ಒಂದು ಕಾಲು ಹೊರಗೆ, ಒಂದು ಒಳಗೆ ಎಂದು ಡೌಲು ಬಡೆಯುತ್ತ ಸೊಕ್ಕಿ ತಿರುಗಾಡುವವರು. ಟೀಚರಗಳೆಂದರೆ (ಲೇಡಿ ಟೀಚರಗಳು) ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲ, ಮಾಸ್ತರಗಳೆಂದರೆ (ಪುರುಷರು) ಇವರಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಆಕರ್ಷಣೆ ಬೆರೆತ ಸಿಟ್ಟು. ಮೇಲೆ ಮೇಲೆ ಹುಸಿ ಮುನಿಸು ತೋರಿಸುವುದು, ಒಳಗೊಳಗೇ ಆ ಸರು ತನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಎಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬಳ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಉಸಿರಿ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದು ನಗುವುದು. ಇವರೆಲ್ಲಾ ಆಗಲೇ ‘ದೊಡ್ಡವರೂ’ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಏನೇನೋ ಗುಸುಗುಸು, ಪಿಸಿಪಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನನ್ನಂಥ ಪೀಚಲು ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಅರ್ಥವೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೇಳಿದರೆ "ನಿನಗೇನೂ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನಿರು" ಎಂದು ಕಿಚಾಯಿಸಿ ನಗುವುದು. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದ್ದು ಇವರಿಗೇನಪ್ಪಾ ಗೊತ್ತಾಗಿರಬಹುದು ಎನ್ನುವುದು ಆಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಿಡಿಸಲಾರದ ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು ನನಗೆ. ಈಗಿನ ಹುಡುಗಿಯರು ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಓದಿದರೆ ನಕ್ಕು ಬಿಡಬಹುದು, ಸುದ್ದಿ-ಸ್ಫೋಟದ ಈ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ್ದು ಏನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ.

ಅವರೆಲ್ಲ ಥ್ರೋಬಾಲ್ ಆಡುತ್ತ ಜಿಗಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಸುವಿಲ್ಲದ ನನ್ನಂಥವರು ನೆಟನ ಮುಂದುಗಡೆಯೇ ನಿಲ್ಲಬೇಕಿತ್ತು. ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿ ಸರ್ವಿಸ್ಮಾಡಿ ಬಾಲು ನೆಟ್ದಾಟಿ ಆಕಡೆ ಹೋಯಿತೋ, ಎತ್ತರ-ದಪ್ಪಗಿದ್ದ ಧಾಂಡಿಗ ಹುಡುಗಿಯರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕುಣಿದಾಡಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಜ್ಞಾನ ಕಲಿಸುವ ಸರು ಬಯೊಲಾಜಿ ಪಿರಿಯಡಿನಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಹೇಳುತ್ತಾ ಕಣ್ಣು-ಹುಬ್ಬು ಕುಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇವರೆಲ್ಲಾ ಬಾಯಿ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮುಸಿಮುಸಿ ನಗುವರು. ಅರ್ಥವಾಗದ ನನ್ನಂಥ ಒಂದೆರಡೇ ಹುಡುಗಿಯರು ಪೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಣ್ಣ-ಕಣ್ಣ ಬಿಡುವದು.

    ಒಬ್ಬ ಗೆಳತಿಯಂತೂ ಇತಿಹಾಸದ ಸರು ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ತಾನೇತಾನಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಂತುಬಿಡುವವಳು. ಪಾಪ ಆ ಸರು ಬಹಳ ಸಂಭಾವಿತರು,  "ಯಾಕವ್ವಾ ನಂದಾ, ಎದ್ದುನಿಂತಿ?"  ಎಂದರೆ ಸಾಕು, "ಸರ್  ನೀವೇನರೇ ನ್ಯವಾ ತೆಗದು ಹೆಂಗೂ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಿಸೇ ಬಿಡತೀರಿ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ನಾನs ಎದ್ದು ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ಛೊಲೋ" ಎನ್ನುವವಳು. ಅವರು ಅಷ್ಟೇ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ "ಇರವಾಲ್ತೇಳವಾ, ಇನ್ನೊಂದ ಸಲಾ ಹಿಂಗ ಮಾಡಬ್ಯಾಡ ಕುತಗೋ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರೂ ಇವಳು ಎದ್ದೇ ನಿಂತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮಾಸ್ತರಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡುವವಳು.

      ಶಾಲೆಯ ಎನ್ಯುವಲ್ಡೇಗೆ ನಾಟಕದ ತಯಾರಿ ನಡೆದಿತ್ತು. ಆಫಿಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಕ್ಲರ್ಕ್,  ನಾನು ನಾಟಕ ಕಲಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಮುಂದೆ ಬಂದರು. ಆದರೆ ಈ ಹುಡುಗಿಯರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಏಗಲಾರದೇ ಹಿಂದೆ ಸರಿದುಬಿಟ್ಟರು. "ಅಂವಾ ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನ ನನ್ನ ಕೈ ಮುಟ್ಟತಾನ,  ಗಲ್ಲ ಮುಟ್ಟಿದ"  ಅಂತ ವರಾತ ತೆಗೆದು ಆ ಕ್ಲಾರ್ಕಿಗೆ ನಮೋನಮೋ ಎನಿಸಿಬಿಟ್ಟರು.

ಶಾಲೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಮನೆಯಿಂದ ಏಷ್ಟು ಬೇಗ ಬಿಟ್ಟರೂ ಜೋಲಾಡಿಕೊಂಡು ಒಬ್ಬರ ಹೆಗಲ ಮೇಲೊಬ್ಬರು ಕೈ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟರೆ ಇನ್ನೆರೆಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಹಾಕುತ್ತ, ಅಂತೂ ಮೊದಲನೇ ಪಿರಿಯಡಿಗೆ ತಡವಾಗಿಯೇ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ ಬರುವವರಿದ್ದರು. ಶಾಲೆಯ ಟೈಮಾದರೂ ಏನಂತೀರಿ? ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಂದರೆ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಬಿಸಿಲೇರುವ ಹೊತ್ತು, ಹತ್ತೂನಾಲವತ್ತಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಗಿ ಐದೂ ಹತ್ತಕ್ಕೆ ಮುಗಿಯುವುದು. ಅಷ್ಟಾಗಿ ಇಷ್ಟು ಛಂದ. ಇವರು ಹೊರಡುವ ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಡೈಲಾಗಗಳ ಹೂಮಳೆಗರೆಯಲು ಆಗಿನ ಕಾಲದ ಹೀರೋಗಳ ರೀತಿ ಬೆಲ್-ಬಾಟಮ್  ಪ್ಯಾಂಟು,  ಕ್ರಾಪು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ರಸ್ತೆಯ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಪಡ್ಡೆಹುಡುಗರ ಗುಂಪೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ! ಅವರ ಕಡೆ ಕದ್ದು ಕದ್ದು ನೋಡುತ್ತ, ಆ ಕ್ಶಣಕ್ಕೆ, ಆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಅವರೇ ಹೀರೋಗಳೆಂದುಕೊಂಡು, ಒಂದು ಹುಸಿನಗೆ ಚೆಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಾಪ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೇವೆನ್ನುವದನ್ನೇ ಮರೆತುಬಿಡುವ ಹೆಣ್ಣುಗಳು.

  ಕಾಲೇಜೆಂದರೆ ಕಣ್ಣ ತುಂಬ ಕನಸುಗಳು, ಮನದ ತುಂಬ ಉಲ್ಹಾಸ. ಸ್ವಪ್ನಲೋಕದ ಮಹಾದ್ವಾರವೇ ಅದು ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ. ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತೇವೋ ಎನ್ನುವ ಕಾತರ. ನಮಗೆ ಬೇಡವಾದ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟಹಾಕಿಬಿಡಬಹುದೆಂಬ ಖುಶಿ. "ಥೂ ಈ ಹಾಳಾದ ಇತಿಹಾಸ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕಪ್ಪಾ, ಇಸ್ವಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಾಯಿಪಾಠ ಮಾಡಿ ಮಾಡಿ ಸಾಕಾಗಿ ಹೋತು, ಆದರೂ ಅಕಬರನಿಗೆ ಬರೀಬೇಕಾದ ಇಸ್ವಿ ಬ್ರಿಟಿಷರಿಗೆ ಹೋಗ್ತದ, ಬ್ರಿಟಿಷರದ್ದು ಶಿವಾಜಿಗೆ ಹೋಗ್ತದ, ಇನ್ನ ಜಾಗ್ರಫಿಯಂತೂ ಫಜೀತಿ ಹಿಡಿಸಿಬಿಟ್ಟದ. ರಾಜಸ್ಥಾನದ ರಾಜಧಾನಿ ಒಯ್ದು ಗುಜರಾತಿಗೆ, ಗುಜರಾತಿಂದು ಒಯ್ದು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕ, ಹಿಂಗ ಏನೇನರೇ ತಪ್ಪಾಗತಾವ. ಅಲ್ಲಾ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯದಾವ್ರು ರಾಜಧಾನಿ ತೊಗೊಂಡು ನಾವೇನ ಮಾಡೋದು, ನಮ್ಮ ಬೆಂಗಳೂರೊಂದು ನಮಗ ಗೊತ್ತಿದ್ರ ಸಾಕಲ್ಲೇನು? ನಾ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋದಮ್ಯಾಲೆ ಈ ಹಿಸ್ಟರಿ, ಜಾಗ್ರಫಿ ತೊಗೊಂಡ ಹೋಗಿ ಹಾಳಭಾವಿಗೆ ಹಾಕಿ ಬರ್ತೇನಿ" ಅಂತ ಒಬ್ಬಳು ಹೇಳಿದ್ರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಗಣಿತ-ದ್ವೇಶಿ ಗೆಳತಿ, "ನಾನಂತೂ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋದಮ್ಯಾಲೆ ಮದ್ಲು ಈ ಗಣಿತಕ್ಕ ಎಳ್ಳುನೀರು ಬಿಡತೇನವಾ. ಸಾಕಾಗೇದ ಅದರ ಸಹವಾಸ, ಬೀಜಗಣಿತಂತ, ಜಾಮೆಟ್ರಿ ಅಂತ, ಏನುಪಯೋಗ ಅದ ಮುಂದ ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕ?" ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳಿಗೆ ಸೈನ್ಸನ ಅಲರ್ಜಿ. ಹೀಗೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕಿಂತ, ಬೇಸರದ ತಲೆ ಕೆಡಿಸುವ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವ ಸಂಭ್ರಮವೇ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಕಾಲೇಜಂದರೇನು, ಅಲ್ಲಿನ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟುಗಳೇನು, ನೀರು ಕುಡಿದಷ್ಟು ಸಲೀಸು ಎನ್ನುವ ಭ್ರಮೆ ಇವರಿಗೆ. ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬಂದಾಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗುವುದು, ನೀರೂ ಇಳಿಯದ ಇವರ ಗಂಟಲೊಳು ಪ್ರೊಫ಼ೆಸ್ಸರುಗಳು ಕಡಬುಗಳನ್ನು ತುರುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ಸತ್ಯ.

      ನಮ್ಮದು ಬರಿ ಹುಡುಗಿಯರ ಶಾಲೆ. ಕನ್ನಡದ್ದೊಂದು, ಮರಾಠಿಯದೊಂದು ಹೀಗೆ ಎರೆಡು ಡಿವಿಜನ್ನುಗಳು. ಭಾಷೆಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ, ಬೆಸ್ಟ್ಗರ್ಲ್, ಬೆಸ್ಟ್ಕ್ಲಾಸ್ವಿಷಯಕ್ಕೆ, ರ್ಯಾಂಕುಗಳು, ಆಟ-ಪಾಟದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೂ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಜಟಾಪಟಿ ಇದ್ದದ್ದೇ. ಒಂದೊಂದು ಸಲ ಈ ಜಗಳ ತಾರಕಕ್ಕೇರಿ ಕೈಕೈ ಮಿಲಾಯಿಸುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಟೀಚರುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಜಗಳಗಳಾಗುವ ಪ್ರಸಂಗಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಮತ್ತು ಅಂಥ ಜಗಳಗಳ ರೂವಾರಿಗಳು, ಅಧಿನಾಯಕಿಯರು ನಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸಿನ ವೀರವನಿತೆಯರೇ ಆಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟಾಗಿ ಬೆಸ್ಟ್ಕ್ಲಾಸ್ ಎನ್ನುವ ಬಿರುದು ಪಡೆದು ಅದರ ಬೋರ್ಡೊಂದನ್ನು ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ತಗಲಾಕಿಕೊಂಡ ಕೀರ್ತಿ ನಮ್ಮದು. ಟೀಚರುಗಳಿಲ್ಲದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಬೆಸ್ಟ್ಕ್ಲಾಸಿನ ಬೆಸ್ಟ್ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಕಂಟ್ರೋಲ್ಮಾಡುವವರೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಫ್ಪಿರಿಯಡಿನಲ್ಲಿ ಹಾಡು, ಕುಣಿತ, ಜೋಕ್ಸು, ಗಲಾಟೆ, ಇಂಥ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಹಸನಗಳು ಒಂದೇ ಟೈಮಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಟೀಚರಿಲ್ಲದೇ ಅರಾಜಕತೆ ಉಂಟಾದ ಅಂಥ ಒಂದು ದಿನ ನಮ್ಮ ಗಲಾಟೆ ಮಿತಿ ಮೀರಿತ್ತು. ಕ್ಲಾಸ್ಮಾನಿಟರ್ನಮ್ಮನ್ನು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸುವ ವ್ಯರ್ಥಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ಕಿಮ್ಮತ್ತು ಕೊಡುವವರಾರೂ ಇದ್ದಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಯ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಆಕೆ ಗದ್ದಲ ಮಾಡಿದವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಬೋರ್ಡ್ಮೇಲೆ ಬರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಯಾರ ಹೆಸರು ಬರೆಯುವುದು, ಯಾರದು ಬಿಡುವುದು ಆಕೆಗೆ ತಿಳಿಯದಾಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ತಲೆ ಕೆಟ್ಟು "ನಾನು ಕ್ಲಾಸ್-ಮಾನಿಟರ ಇಲ್ಲೇ ದೆವ್ವಧಂಗ ನಿಂತೇನಿ, ನಿಮಗೇನರೆ ಖಬರ ಅದ ಏನು?" ಎಂದು ಆವಾಜು ಹಾಕಿದಳು. ನಾವೆಲ್ಲ ಗೊಳ್ಳೆಂದು ನಕ್ಕೆವು, "ದೆವ್ವ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಸೂದಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕ ನಾವು ಗದ್ಲಾ ಹಾಕಲಿಕತ್ತೇವಿ" ಅಂತ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಗರ್ಕಾದೆವು. ನಮ್ಮ ಗಲಾಟೆ ಶಾಲೆಯ ಆಫಿಸಿನವರೆಗೆ ತಲುಪಿ, ಅಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗಿ ಮತ್ತದೇ ಡ್ರಾಮಾ ಕಲಿಸಲು ಬಂದು ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಕ್ಲಾರ್ಕು ಬಂದು ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನಿರಿಸಲು ಹರಸಾಹಸ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಧಾಂಡಿಗ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಅವರ ಬಡಕಲು ಶರಿರ, ಮತ್ತು ಬಾವಿಯ ತಳದಿಂದ ಬಂದಂಥ ಶಾರೀರ ಎರಡರದೂ ಕಿಮ್ಮತ್ತಿಲ್ಲದಂತಾಯಿತು. ಬೇಸತ್ತು ಸಿಟ್ಟಿಗೆದ್ದ ಅವರು ಅಲ್ಲೇ ತೂಗು ಹಾಕಿದ್ದ ಬೆಸ್ಟ್-ಕ್ಲಾಸ್    ಬೋರ್ಡನ್ನು  ತೆಗೆದು ತಿರುಗಿಸಿ ಹಾಕಿ ಹೊರಟುಹೋದರು. ಒಮ್ಮಿಲೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಕೃತ್ಯದ ಅರಿವಾಗಿ ನಾಚಿಕೆಯಾಯಿತು. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬೋರ್ಡನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹಾಕಿಬಂದರೂ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ ಮೂಡಿದಂತಾಗಿತ್ತು.

      ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಇಂಥ ಹತ್ತನೇ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿ, ಆಗಷ್ಟೇ ಹಾರಲು ಕಲಿತ ಹಕ್ಕಿಮರಿ, ತನ್ನ ತಾಕತ್ತಿನ ಬಗ್ಗೆ ವಿಪರೀತ ಭರವಸೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೀಲಗಗನದಲ್ಲಿ ಗರಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರಿದಂತೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಫಡಫಡನೇ ರೆಕ್ಕೆಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರಿದೆವು, ಇಡೀ ಆಕಾಶವೇ ನಮ್ಮದೆನ್ನುವಂತೆ. ಕೆಲವರು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಸುವು ಮೈ ಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಎತ್ತರೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಿದರು, ಹಾರುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಆಯಾಸವಾಗಿ ಕೆಳಗಿಳಿದು, ಈ ಹಾರುಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ,  ನೋವು, ನಿರೀಕ್ಷೆ, ಈರ್ಷೆ, ಆಸೆ ತುಂಬಿದ ಕಂಗಳಿಂದ. ಮತ್ತೂ ಕೆಲವರು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಹಾರಿ ಸಾಕೆಂದುಕೊಂಡು ಗೂಡೊಂದ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಮಕ್ಕಳು-ಮರಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಪಾಲಿಸಿ,  ಅವು ಈಗ ದೂರದೂರ ಹಾರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಖುಶಿಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕರ್ಮಕಾಂಡಗಳ ನಡುವೆಯೂ ನಾವು ತುಂಬ ಒಳ್ಳೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೆಂದು ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಹೇಳುವ, ಹೊಗಳುವ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಕ್ಲಾಸ್ಟೀಚರು ಮೊನ್ನೆ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಭೆಟ್ಟಿಯಾಗಿ,  ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೊಗಳಿದಾಗ ಎಲ್ಲ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು.

***************************